Het is juni, buiten wordt het eindelijk een beetje mooi weer en ik werk in een loods. Oke ja ik baal er van dat ik niet ongestoord uren in de zon kan liggen, maar ik zie elke dag hele leuke en lieve mensen. Soms ook iets minder leuke, maar he dat hoort er een beetje bij. Mijn contract was net met een half jaar verlengt, dus wat kon er mis gaan?
Het antwoord op die vraag is blijkbaar een heleboel. Ik werk voor een groot bedrijf dat iedereen wel kent in het depot. Op 4 juni kwam ik binnen op mijn werk en er was mega veel stress, want er was een service partner opgestapt. En in de chaos probeerde ik, mijn vader en onze supervisor het hoofd boven water te houden. (In de ochtend natuurlijk ook nog de andere mensen die daar probeerde alles in goede banen te leiden.) Maar goed dit verhaal gaat niet over hun, maar over mij. Het was dus niet normaal druk, veel overuren, eerder beginnen en daar tussen door nog mijn schrijf werk proberen uit te voeren. En toch wil ik niet zeggen dat ik die tijd als vervelend beschouwt heb. Sterker nog ik heb hele leuke nieuwe mensen ontmoet en mijn huidige vriend.
Alleen op 6 juni ging het toch echt helemaal mis. Door de drukte waren er extra kooien nodig en een nieuwe teamleider werd gevraagd om deze even te komen brengen. En nou hoor ik je bijna denken, maar dat is toch heel aardig? Wat kan daar dan fout mee gaan? Het antwoord daarop is niet zo leuk en ook niet echt aardig waarschijnlijk.
Ik herinner me er niet echt iets van, maar ik heb nog steeds elke dag pijn mijn been, zelfs al zijn we al maanden verder. Maar toch ga ik proberen om het zo eerlijk mogelijk te vertellen. Al 9 maanden loop ik kwaad... gekwetst rond. Niet per se gekwetst in mijn emoties, maar in mijn persoonlijkheid en mijn vertrouwen. Dus bij deze wat er op die vrijdagavond gebeurd is;
Ik stond in de loods tegenover mijn werkplek, het depot, en die nieuwe komt aan rijden. Hij kijkt me aan, maar remt niet af. Hij staat op een sta-ept en heeft 3 kooien bij zich. Hij rijd langs me. Ik sta tussen mijn eigen kar met dozen en hem in. Even voor het beeld, je moet met een sta-ept ongeveer anderhalve meter afstand houden. Dit is omdat ze log, groot en net zo dodelijk als een botsing met een auto zijn. Nee ik ben gelukkig niet geraakt door de sta-ept. Ik ben geraakt door de achterste kooi en dan heb ik het over een Duitsepostkar ook wel bekend als een container. Vanaf het moment dat de nieuwe langs reed heb ik geen herinneringen meer. Zelf bescherming?
Ik heb de van de camerabeelden 4 dagen later mogen zien. Op dat moment was de pijn al nauwelijks uit te houden, maar ik wist niet wat er gebeurd was tot dat moment. Ik werd gewaarschuwd voor ik de beelden zag door iemand van beveiliging en door mijn vader die 's ochtends al naar de camera beelden gekeken had.
Het is heel gek om iets te zien gebeuren, waar je zelf geen herinnering aan hebt. Ik zag hoe de achterste kooi niet op slot stond en niet netjes het rijtje volgde, maar slingerde. Ik en de kar die naast me stond zijn ongeveer 2 meter verplaatst. Ik ben door de achterste kooi omver geduwd, maar de middelste kooi heeft voorkomen dat ik ben gevallen. De middelste kooi raakte me aan mijn linker kant en heeft me opgevangen, maar ik werd daarna nog een keer aan de rechterkant geraakt, tegen mijn been. Ik heb daarna nog 2 uur rond gelopen, heb de week daarna zelfs nog gefietst en gewoon gewerkt. Tot ik zag waardoor ik zo'n pijn had. Toen ben ik naar de dokter gegaan. We hebben foto's laten maken en wat denk je? Niks te zien natuurlijk, maar wel pijn. Krukken besteld, een hele week niet gelopen en na die week nog steeds pijn. Huisarts gebeld en die stuurde me weg met neem maar pijnstillers. Maar die werkte niet, dus zelf gezocht naar een verdovende crème. De zomer ging prima, verband en pijnstillende middelen doen wonderen, maar ze lossen niks op. Dus toen ik half september stopte met het gebruiken van de crème kwam de pijn weer terug. Dit ging door tot ik niet meer kon lopen en daar baalde ik ontzettend van. Dus heb ik de huisarts gebeld en zij wist het ook niet.
Zo werd ik door verwezen om een ego te maken, maar daar was ook niks op te zien. Ondertussen was het half november en kon ik nog steeds niet lopen. Dus nog een door verwijzing naar en orthopeed deze keer. Had ik zelf nog nooit van gehoord en ik kan je nu wel vertellen, dat deze mensen erg graag mensen opereren. Alleen dat was bij mij gelukkig niet nodig. Maar sympathiek vond ik mijn arts niet bepaald.
Zijn conclusie het is trauma pijn, maar wat dat dan precies in houdt kon hij mij niet uitleggen. En nou wil ik niet zeggen dat ai alles weet, maar aan de hand van alle onderzoeken en mijn uitslag heb ik ai gevraagd, wat bedoelt hij nou. Toen kreeg ik antwoord in duidelijke taal, het is zenuw pijn. Waardoor het niet over gaat kan ai mij niet vertellen, maar dat het door de klap komt is wel duidelijk. Het kan zo zijn, dat mijn zenuwstelsel beschadigt is en daardoor pijn signalen afgeeft zonder duidelijke reden van pijn, maar het kan ook zo zijn dat het een beschermingsmechanisme is. Maar wat ik misschien nog wel het aller ergste vind, is niet de pijn of dat er heel weinig is wat er tegen gedaan kan worden maar dat die nieuwe niet eens de moeite genomen heeft om sorry te zeggen. Volgens hem is het mijn schuld, alsof ik vrijwillig voor een kar die met 15 km per uur op me afkom zou springen. En hoewel iedereen hem ondertussen helemaal beu is, lijkt het wel of hem de hand boven het hoofd gehouden wordt. Terwijl ik op mijn tenen loop (figuurlijk dan, want ik kan niet op mijn tenen staan sinds het ongeluk) kan hij iedereens dag echt verpesten door alleen een ruimte binnen te lopen. Ik probeer echt te blijven lachen en te genieten, maar soms kan ik het even niet meer aan en is het alleen al een strijd om mijn bed uit te komen. Ik maak slordige fouten en haal deadlines niet, maar pas als je weet hoe vermoeiend pijn is begrijpt je hoe dat alles kan veranderen.
Hij ontnam me bijna alles waar ik gelukkig van wordt door 1x niet op te letten en kon het niet eens op brengen om oprechte excuses te maken. Sterker nog, hij komt zijn afspraken die we gemaakt hebben niet eens na. Dus ja ik ben kwaad, ja ik ben gekwetst en ja ik ben een stukje van mezelf kwijt. Want ik ben het die niet kan springen, rennen of dansen. Die niet kan sporten of lange wandelingen maken terwijl hij elk weekend uitgaat... maar het leven is leuk, toch?
Reactie plaatsen
Reacties