Lief dagboek,

Het is koud en tochtig in de grot als een klein rood vosje zijn ogen slaperig open doet. Langzaam tilt hij zijn kop op en kijkt even om zich heen. Hij wil alweer lekker gaan liggen met zijn pluizige staart over zijn neusje, als hij merkt dat het wel erg stil is in de grot. Er klinkt geen zacht gebrom of gesnurk zoals anders. Maar waar is zijn vriend Snow dan naar toe gegaan?

De dagen vliegen ineens voorbij. Om de beurt houden we Rik in de gaten. Charlotte en Tomas gaan weer met elkaar om of er nooit iets gebeurd is. Meze en Sensa liggen elkaar niet zo en ineens is het alweer zaterdag gewoon meer dan een week verder. Nog een paardagen en we gaan weer terug naar huis. 

Sensa en Juda zijn de hele avond samen. Eerst ben ik nog met Rozanne en Charlotte, maar na en tijdje gaat Char met Daan mee naar boven. Na hun ruzie ben ik nog veel banger dat er iets mis zal gaan en nu haar ouders er zijn kan ze zo mee naar huis, als ze weg wil door Daan. Door het woord thuis vergeet ik mijn zorgen om Charlotte even en ik moet weer denken aan mijn ouder, aan dat ik niet weet wat thuis is of meer wat mijn thuis is. Mijn ouders hoef ik eigenlijk niet meer te zien, maar de ouders van Rozanne en zijn dan ook weer niet echt mijn ouders. Ik voel me er veilig, maar soms wens ik dat er niet zo veel gebeurd zou zijn in het verleden, en dat ze er nu ook bij zouden zijn.

De dinsdag avond gaat redelijk snel, omdat het nog steeds mega heet is, besloten we te gaan zwemmen. Tot een uur of negen liggen we in het water. We hebben een mat en een bal. Het werd een nieuw oorlogen spel alleen nu met een soort kogel. Kai gooit extreem hard met de bal. Sensa is vastbesloten om de mat van Kai af te pakken. Ik vind het leuk om naar te kijken tot dat ik zelf de bal tegen mijn achterhoofd krijg. Ik bespring Rozanne die de bal gegooid heeft.  

Ze kwam de kamer in alles was perfect. Ik mocht haar aan raken te minste dat dacht ik. Ze duwde me van haar af en nu ben ik haar kwijt. Ik kan niet naar haar toe of achter haar aan gaan. Ze wil mij niet meer, het is over tussen ons. Nu kan ze eindelijk iets met Tomas beginnen.  

Het is bijna tien uur als ik wakker word van Rozanne die de kamer in komt lopen. Tegelijkertijd zoemt mijn mobiel die op het nachtkastje ligt. Ik kijk erop. Op app wordt gevraagd of wij ook honger hebben. We spreken om half elf in het restaurant af. 

Charlotte, Sensa en Daan moeten naar het hotel met een taxie, omdat er niet genoeg ruimte was in de auto van Rik. Ongeveer tien minuten later hoor ik ze op de gang van het hotel. ondertussen hebben we wel wat tijd gehad om de begaande grond te bekijken. Het hotel is erg mooi, eigenlijk vind iedereen dat wel. Toen we eindelijk naar boven mochten, liet een dienstmeisje ons de kamers zien. Helemaal achterin op de vierde verdieping.